Skip to main content
Toneelvoorstelling
Ook een mooi initiatief?
Deel het!
Wijken
Terug naar overzicht

Thuis in de wijk

Patries, mevrouw Von Platjes, de schuwe oud-KLM medewerker, een rare kwast van een kunstenaar en mevrouw de Boer, dierenarts en schrijfster. Vijf mensen. Vijf verhalen. Vijf levens. Het theaterstuk Thuis in de Wijk laat je als kijker even met hen meeleven. En dan zie je dat theatermaken heelt. In de Creatieve Open Inloop Copacabana in Venlo laat Het Laatste Bedrijf (HLB) van Jan Peeters mensen opnieuw meedoen in de maatschappij.

Toen Jan zijn eigen broer die ernstige psychiatrische problemen had er weer bovenop hielp, ontdekte hij de helende kracht van theater. Jan: `Ik ben artiest, heb altijd zelf gespeeld. Nu zag ik hoe ik theater ook anders in kon zetten. Mijn vrouw en ik wisten het meteen; hier kunnen we ook veel andere mensen mee helpen.’ Precies dat is wat ze nu op locatie Copacabana aan de Leutherweg in Venlo doen. Geknakte levens opnieuw tot bloei brengen in hun Creatieve Open Inloop waar iedereen welkom is én waar iedereen zich welkom voelt. De jongste bezoeker is achttien, de oudste vierentachtig. Samen met HLB maakten ze in opdracht van woningcorporatie Wonen Limburg de voorstelling Welkom Thuis. Een voorstelling die maakt dat je met andere ogen naar je buren kijkt. Achter elk mens schuilt immers een verhaal.

‘Kijk mij nou!’

‘Ik heb veel pech gehad in mijn leven’, vertelt Laura die mevrouw De Boer speelt. ‘Eigenlijk vertrouwde ik niemand meer. Ik was angstig. Mensenschuw. Toen ik hier voor het eerst met mijn begeleidster kwam, hield ik het amper drie minuten uit. Maar ik bleef komen. Ik voelde dat ik hier mag zijn wie ik ben. Ik moest niets, toch werd ik gestimuleerd om mee te doen. En kijk mij nou! Ik speel theater. Schrijf mijn eigen teksten. Laatst heb ik zelfs met Jan een presentatie gehouden. Ik heb hier vertrouwen in mezelf gekregen. Ben opener geworden. Ik kan veel meer dan ik dacht!’

Ik voelde dat ik hier mag zijn wie ik ben

‘Hij noemt me Majesteit!’

Emmy (84) woont vlakbij Copacabana. Emmy: ‘Ik heb verschillende TIA’s gehad, was een heleboel vergeten. Maar toen ik opgeknapt was en hier langs liep, wist ik weer dat ik het hier altijd heel leuk heb gehad. Dus ging ik naar binnen. Jan heeft me helemaal ingepakt. Hij noemt me Majesteit! Ik dicht graag. Ik schreef zelfs twee gedichtbundels. En ik vind het heerlijk om voor te dragen. Nu open ik het theaterstuk met mijn gedichten. Astrid begeleidt me op de harp. Enig, toch?’

‘Ik voel me hier thuis’

Eline, de praatgrage buurvrouw Von Platjes, komt twee keer in de week naar Copacabana. ‘Ik ben twaalf jaar geleden begonnen bij theaterwerkplaats Maaskerade. Toen Jan naar hier verhuisde, ben ik meegegaan. Ik woon in Tegelen en ik houd helemaal niet van fietsen. Maar hiervoor pak ik met plezier de fiets. Ik voel me hier thuis. Ontmoet leuke mensen en ik vind het geweldig om theater te spelen en creatief bezig te zijn.’

‘Alles viel op z’n plek’

‘Toen ik hier binnenkwam, viel alles op z’n plek’, vertelt Ron. ‘Als kind was ik al gek op zingen en toneelspelen. Hier kan ik me helemaal uitleven in mijn optreden en mijn kostuums. Ik vertel in het theaterstuk een deel van mijn eigen leven, maar in mijn rol is alles wat aangedikt. Drank en drugs maakten mijn leven kapot. Ik was onuitstaanbaar geworden, gevoelloos. Vertrouwde niks of niemand meer. Als mensen je een rare vinden, ga je je anders voelen. Dan wordt je vanzelf raar. Ik kwam hier terecht omdat ik een dagbesteding nodig had. Ik ben helemaal opgeknapt. Ben weer mens geworden. Heb geleerd om van niks iets te maken. Met het theaterstuk deden we dat letterlijk! Stap voor stap heb ik mijn leven weer een positieve draai kunnen geven. Ik woon nu weer op mezelf.’

‘Je mag je hier in je eigen tempo ontwikkelen’

Emile kwam twee jaar geleden vanuit zijn woongroep bij Copacabana terecht. Nu verzorgt hij het licht en geluid bij het theaterstuk. ‘We hebben boven een studio. Daar ben ik begonnen met muziek maken. Ik heb het geluidsfragment van de voortrazende maatschappij gemaakt dat je in het stuk hoort. Je mag je hier in je eigen tempo ontwikkelen. Ik werk aan mezelf en aan mijn muziek. Uiteindelijk wil ik weer kunnen studeren en werken. Deze creatieve open inloop heeft me veel gebracht. Ik mag nu regelmatig met een geluidsman meelopen. Ooit hoop ik er zelf een te zijn.’

‘Als niemand het licht aan doet zie je niks’

Respect, gelijkwaardigheid en vertrouwen. Er onvoorwaardelijk voor iemand zijn. Dat zijn de belangrijkste basisingrediënten voor de aanpak van HLB. Theater, muziek, sport, dans en kunstzinnige werkvormen zijn het middel. Bij theatermaken gebruik je diverse disciplines zoals tekstschrijven, kostuum en decors maken, acteren, licht en geluid, muziek, grime en gastheer en-vrouw zijn. Je hebt elkaar allemaal nodig.
Jan: ‘Je kunt nog zo goed kunnen acteren, maar als niemand het licht aandoet zie je niks.
Toeschouwers geven weleens toe, dat ze eerst bang waren voor onze bezoekers. Zagen ze bijvoorbeeld een hang-jongere met blauwe haren. Nu ontdekken ze het verhaal achter de mens. Dan verdwijnt de angst en groeit het respect. Precies wat we willen bereiken.’


Ook een mooi initiatief?
Deel het!
andere items binnen dit thema