Skip to main content

Meer weten?

Kijk op de website van Studio Dada.

Werken
Terug naar overzicht #WijZijnLimburg

Een knuffel voor het leven

Toen Christianne vijf jaar geleden haar oudste zoon Yves verloor, maakte Linda het verlies tastbaar. Van de kleren van Yves maakte ze een knuffel. “Als je de liefde kunt blijven voelen, helpt dat.”

Altijd bij zich

Christianne vroeg Linda na het overlijden om hulp voor haar twee kinderen. Die wilde ze iets geven om troost tastbaar te maken. “Ik moest iets met de kleren van Yves. Daar hechtten we heel veel waarde aan. We hadden ze kunnen bewaren in een koffer, maar nu hebben we er iets mee gedaan. Onze kinderen hebben daar heel veel steun aan gehad, ze hebben de knuffel altijd bij zich.”

Als je de liefde kunt blijven voelen, helpt dat

Een knuffel heeft letterlijk een gezicht

Linda is blij dat ze kan helpen “Ik ben heel dankbaar om te horen wat het voor hen betekent. Dat het een klein verschil kan maken. En dat het van waarde is. Het is voor mij heel belangrijk dat verdriet op die manier zichtbaar mag zijn. Dat het er gewoon is. En dat het bespreekbaar is. Een knuffel heeft letterlijk een gezicht. En mijn missie is ook dat verdriet zichtbaar mag zijn. Dus letterlijk een gezicht mag hebben.”

In haar Studio Dada in Maasbree krijgt Linda nu vaker de vraag om iets te maken van kleren van een dierbare die is overleden. Ze kwam op het idee voor haar project toen haar eigen zoon Faas voor lange tijd in het ziekenhuis lag. “Als moeder ben je verscheurd, als je ook nog twee andere meisjes hebt, die niet bij jou in het Ronald McDonald-huis kunnen zijn. En eigenlijk wil je de hele tijd in dat ziekenhuis zijn, maar dat kan ook niet. En wat ik toen als oplossing bedacht, is dat ik  's ochtends bij Faas de spullen in bed legde waar ik zelf mee sliep. Zodat hij mijn geur bij zich kon hebben. Ik kon Faas bijna niet bij me pakken, dat ging gewoon technisch niet. En mijn meisjes zagen dat, want die haalden we dan in het weekend op. En die vroegen: wat ligt er toch bij Faas in dat bedje? Ik heb toen uitgelegd wat daar de bedoeling van was, en ze zeiden: "Mama, wij missen je ook zo erg". En daar heb ik eigenlijk spontaan iets geknipt en een gezichtje gegeven, van mijn kleren en Rene zijn kleren. En dat is met de meiden meegegaan, als een soort knuffeltje.”

Een klein steuntje in de rug

Ondertussen heeft ze het gezin van Christianne een klein steuntje in de rug gegeven na het moeilijke verlies van Yves. En deze maand rondt ze het proces af. Savier werd geboren na het overlijden van Yves. En moeder Christianne vindt dat Savier met zijn vier jaar nu ook klaar is voor zijn eigen knuffel van de kleren van Yves. “Savier heeft natuurlijk niet de fysieke herinnering aan Yves, maar toch is hij een deel van hem.  Savier zou  buitengesloten kunnen worden in het verlies van een broer. Terwijl hij meer dan hoort bij dit verhaal. Daarom krijgt hij nu ook zijn knuffel.”

“Het is mooi om te doen. Maar er zitten ook heel wat tranen in die knuffels”, zo eindigt Linda. “ Er zijn kinderen die papa's moeten missen, of die mama's moeten missen. Maar het is vooral belangrijk dat iemand altijd bespreekbaar blijft. Omdat iedereen altijd onderdeel blijft van je leven. Ook al is diegene er niet meer. De liefde blijft bestaan. In de knuffel. Maar ook eigenlijk wel in het echt. Als je kunt blijven voelen dat liefde is wat overblijft, dat helpt je. Dat is gewoon troostend. Liefde stopt niet op het moment dat er een overlijden is."


andere items binnen dit thema