Skip to main content
Gezondheid
Terug naar overzicht

Volledig ontsporen en toch overleven

"Ik telde twintig jaar lang niet mee", zegt Ynze de Wit, nu werkzaam als freelance fotograaf. "Op mijn zestiende ontdekte ik het genot van blowen en drank is me letterlijk met de paplepel ingegoten. Daarna ging het verder tot harddrugs. Hiermee kon ik wegvluchten van het leven dat ik niet begreep, waar ik mijn plek niet kon vinden en waar ik meer voor anderen zorgde dan dat ik mezelf iets gunde."

Een leven dat geweldig startte, in een fijne Limburgse buurt met vriendjes en verre zomervakanties. Maar waarin hij in zijn tienerjaren meemaakte dat zijn ouders altijd al erg veel dronken. In huis was veel verbaal geweld. Hij deed een jaartje mavo, 3 jaar internaat in België, maar haalde nooit een diploma. Niemand stimuleerde hem iets af te maken. Leraren vonden Ynze lastig omdat hij zijn huiswerk niet maakte en een te zelfstandige houding etaleerde. "Ik had thuis andere besognes dan huiswerk maken."

Je gezondheid verbetert als je een rol hebt in de samenleving

Vicieuze cirkel

"Twee jaar deed ik kunstacademie waar ze mijn talent zagen maar ook de drugs ontdekte.” Zijn vlucht was destijds een reis naar Australië en Indonesië samen met een groep vrienden. Daar nam het alcoholgebruik nog meer toe. Hij woonde een tijdje bij zijn moeder om voor haar te zorgen, maar toen zij overleed, verloor hij ook het dak boven zijn hoofd. Terug in Maastricht restte er niets anders dan slapen op straat. Of bij kou in het Slaaphuis van het Leger des Heils. "Junks rollen je terwijl je slaapt. Aan werk kun je niet komen, want elke werkgever wil je woonadres weten. Zie maar eens uit de vicieuze cirkel te komen..." 

Weer onderdeel van de gemeenschap

Ynze is het gelukt. Hij is nu 44 jaar en heel trots op waar hij staat: al meer dan 5 jaar heeft hij geen druppel alcohol meer gehad. En sinds kort ook met blowen gestopt. Een betaalde baan en freelance fotografie-opdrachten van mensen die zijn talent zien. "Het is helemaal waar dat als je een rol hebt in de samenleving, je gezondheid verbetert. Waarbij niet alleen een baan, maar ook het actief zijn als vrijwillig fotograaf op de school van mijn zonen van belang is geweest. Daar heb ik veel mensen ontmoet die om mij geven. Daardoor voel ik me onderdeel van een gemeenschap. Dat sociale netwerk kan en wil ik niet bedonderen. Samen met mijn gezin is het de gemeenschap die mij stimuleert door te gaan op de huidige weg." 

Een sociaal beestje

"Mijn droom is te kunnen leven van de fotografie en van het inzetten van mijn levenservaring 'aan de andere kant van de samenleving'. Bijvoorbeeld als ervaringsdeskundige. Ik krijg er een kick van om anderen te helpen, ben een sociaal beestje. Tegelijk weet ik dat je om mensen omhoog te trekken soms keihard moet zijn en dat een stevige en tegelijk omarmende aanpak nodig is.” 

De uitgebreide versie van dit artikel verscheen in juli 2017 in het magazine 'Limburg waar het bloeit, waar het kraakt'.

andere items binnen dit thema