Skip to main content
Simoon en Thei Verstappen
Gezondheid
Terug naar overzicht

Van het kastje naar de muur

Zorg • Jongeren • Kloof
Van de ene diagnose naar de andere, van het kastje naar de muur. Dat is de ervaring van Simoon en Thei Verstappen uit Maastricht. Samen hebben zij vier kinderen, die allemaal te maken hebben met een stoornis.

Hun oudste zoon is vanaf zijn peutertijd van de ene zorginstelling naar de andere gestuurd. Inmiddels is hij 22 jaar en nog steeds een ‘probleemkind’. Volgens Thei en Simoon zou er beter geluisterd moeten worden naar de ouders. Bovendien vinden zij dat instanties minder makkelijk moeten verwijzen naar PGB’s en eigen netwerken. Simoon en Thei pleiten voor beter observeren van de thuissituatie en op basis daarvan een betere diagnose stellen op jongere leeftijd. Ook onderstrepen zij het belang van het inzetten van ervaringsdeskundigen, zoals zijzelf. Simoon: “Wij kennen de weg die veel mensen nog moeten gaan.”

Wij kennen de weg die veel mensen nog moeten gaan

Voetballen in het g-team

Die weg heeft voor hun eigen gezin tot de nodige problemen geleid. Op een gegeven moment stortte Simoon volledig in. Daardoor kwam de zorg voor het huishouden en de kinderen op de schouders van Thei terecht. Door alle stress kreeg hij te maken met rugklachten en werd hij werkloos. En dat lijkt een uitzichtloze situatie. Thei: “Ze wijzen me af, omdat ik geen papieren heb. Ervaring telt niet." Gelukkig kan Thei zijn energie kwijt als vrijwilliger bij het gehandicaptenvoetbal. “Onze middelste wilde gaan voetballen, maar jongeren met een gedragsstoornis of beperking kunnen niet meedraaien in een gewoon voetbalteam. Daarom voetbalt hij in een g-team. En dat werkt geweldig. De jongeren kunnen hun energie kwijt en ontwikkelen sociale vaardigheden. Elke voetbalvereniging zou een g-team moeten hebben." 

Huiskamer voor zwerfjongeren

Simoon: “Verder zijn we samen met mensen uit het professionele circuit aan het bekijken of we een ‘huiskamer’ kunnen opzetten voor zwerfjongeren. Vaak zijn dat probleemjongeren die hulpmoe zijn. Eigenlijk is dat hetzelfde verhaal als bij onze oudste zoon. Ze hebben het allemaal al gezien en gehoord, en willen op een gegeven moment alleen maar rust. Ze komen dan op straat terecht en vluchten in de drugs. Dat moet geen enkel kind hoeven meemaken.”

De uitgebreide versie van dit artikel verscheen in juli 2017 in het magazine 'Limburg waar het bloeit, waar het kraakt'.

andere items binnen dit thema