Skip to main content

Meer info

De Hiv Vereniging zet zich in voor gelijke behandeling van mensen met hiv. In elke situatie, op elk moment. Meer weten? Ga naar Hiv Vereniging Limburg

Ook een inspirerend verhaal?
Deel mee
Gezondheid
Terug naar overzicht

Open over hiv

Peter werkt al ruim achttien jaar bij dezelfde werkgever. De verhouding met zijn leidinggevende en zijn collega’s is goed en als hij in 2010 te horen krijgt dat hij hiv-positief is, houdt niets hem tegen om dat ook op zijn werk te vertellen. Daar heeft hij tot op de dag van vandaag geen spijt van.

Een grote schok

Peter (46) uit Maastricht is al sinds 2000 monteur bij een leverancier en installateur van bedrijfskeukens. “In 2010 werd ik ziek. Ik dacht eerst dat het een griepje was, maar het werd erger en erger. Zo erg dat ik op een gegeven moment niet meer kon eten en drinken en last kreeg van uitdrogingsverschijnselen”, vertelt Peter. Uiteindelijk krijgt hij naar onderzoeken in het ziekenhuis te horen dat hij hiv heeft. "Ik schrok enorm. Voor mij was hiv toen nog heel nauw verbonden met aids. Ik dacht meteen dat ik dood zou gaan. De arts nuanceerde dat, maar toch, de schok was groot.”

Praktische kant

Naast dat Peter niet veel wist van hiv, kende hij ook het stigma niet dat erop rust(te). Hij is dan ook vanaf het eerste begin open over zijn status. “Ik dacht eigenlijk: waarom zou ik het niet vertellen?” De reacties die hij krijgt van familie, vrienden en kennissen zijn overwegend positief. “Iedereen vond het uiteraard vervelend voor me, maar niemand maakte er een probleem van.” Open zijn over zijn status heeft ook een praktische kant. "Zeker als ik het naar mijn werk doortrek; ik moest in het begin vier keer per jaar op controle en ik had geen zin om daarover te liegen.”

Ik dacht eigenlijk: waarom zou ik het niet vertellen?

Geen problemen op het werk

Harold, Peters leidinggevende, weet nog goed dat Peter hem in 2010 kwam vertellen dat hij hiv heeft. Ik schrok, maar ik vond het vooral vervelend voor hem. Ik wist niet veel van hiv af, maar het is geen seconde in me opgekomen om Peter anders te gaan behandelen of zelfs te ontslaan. En ik zag zo snel ook geen problemen op het werk. Ik hield er wel rekening mee dat hij wellicht wat vaker ziek zou zijn. Maar dat is nog nooit voorgekomen.” Omdat de sfeer op het werk goed is, vertelt Peter het ook aan zijn directe collega’s. “Ook zij reageerden eigenlijk net als alle anderen: ze vonden het erg voor me, maar maakten en maken er verder geen probleem van. Ook zijn collega’s zijn hem niet anders gaan behandelen, vertelt hij: “We werken nog net zo goed en prettig samen als voorheen.”

Geen issue

Hiv is op Peters werk dus geen issue. “Er wordt eigenlijk nooit over gepraat. En ik vind dat prima. Ik ben er zelf ook niet dagelijks mee bezig. Wel moet ik af en toe na mijn fysiek zware werk, bijvoorbeeld bij dagen met veel overwerk, in het weekend flink uitrusten. Maar ja, komt die vermoeidheid dan door hiv, doordat ik ouder word of doordat ik fysiek zwaar werk heb? Of door de combinatie?” Ook Harold beaamt dat hij Peter niet anders behandelt. Sowieso houdt Harold in de gaten hoe de medewerkers hun werk zo lang mogelijk kunnen volhouden. “Ik let net zo goed op de rest als op Peter. Maar ik vind het wel fijn dat hij heeft verteld dat hij hiv heeft. Het maakt toch wel dat we proberen rekening met hem te houden op het moment dat het nodig zou zijn.”

De uitgebreide versie van dit artikel verscheen eerder op www.hivvereniging.nl

andere items binnen dit thema