Skip to main content
Paulien Kuipers

#goedverbonden

Dit is de dertiende column in een serie over het gezin in tijden van corona. Onder de naam #goedverbonden schrijft gezinspsycholoog Paulien Kuipers van Stichting Kinderleven over thema’s en gebeurtenissen uit haar praktijk.

Naar de meest actuele blog>

Gezondheid
Terug naar overzicht Blog 13 #goedverbonden

Onzekerheid verdragen

Een kind van zes vroeg me: “Mijn opa heeft Corona. Hoe kan dat nou? Heeft hij niet goed zijn handen gewassen?” En, vervolgde ze: “De Corona is nu toch voorbij? We mogen toch weer naar school?” Hier zien we de verwarring van een kind om uit al die tegenstrijdige informatie over Corona en coronabesmetting toch een begrijpelijk verhaal te maken.

Kinderen hebben te horen gekregen dat ze vaak hun handen moeten wassen en afstand moet houden van volwassenen. Alleen zo kan je besmetting voorkomen. Kinderen trekken hieruit de conclusie dat je dan dus niet ziek kunt worden. Als opa wél ziek wordt, kan dat dus maar aan één oorzaak liggen: hij heeft niet goed zijn handen gewassen.

Ook zien kinderen hun ouders regelmatig de deurknoppen ontsmetten of de meubels afnemen met een desinfectiemiddel. Ze zien dat de buren niet meer binnen worden uitgenodigd en dat ook de familie op de stoep blijft staan. Tegelijkertijd horen ze dat allerlei dingen weer mogen. Eerst mochten ze niet naar school omdat het gevaar van de Corona te groot was. En nu mag het weer wel. Dus is er nauwelijks gevaar meer, zo redeneren sommige kinderen. Maar de waarheid is: nu mogen ze naar school en tegelijkertijd er is nog steeds een groot gevaar voor een nieuwe uitbraak.

Het is lastig voor kinderen te begrijpen dat door het handen wassen de kans op besmetting kleiner wordt.  Want aan het woordje kans kleeft de onzekerheid dat je ondanks zorgvuldigheid toch ziek kunt worden. De meeste kinderen kunnen slecht omgaan met dergelijke onzekerheden. Ze beginnen te twijfelen of worden er bang van. Logisch dat we kinderen daarom liever stellige antwoorden geven op hun vragen, of duidelijke oplossingen. Maar is deze aanpak op de duur eigenlijk wel goed?

Het Coronavirus is een intelligente tegenstander, zou je kunnen zeggen. Het is een tegenstander met vele gedaanten. Het maakt je longen of je bloed heel erg ziek, je kunt moeilijk adem halen, je krijgt koorts en er gaan mensen dood aan. Over de hele wereld zoeken wetenschappers naar wat het Coronavirus is en hoe het zich verspreidt. Maar niemand weet het nog precies. Dat maakt ons, volwassenen, ook onzeker. We moeten nu leren omgaan met die onzekerheid. Met andere woorden: deze tijd is een uitdaging voor ons allemaal. Toch proberen we door te gaan met ons leven. Zonder het virus al teveel ruimte te geven om onszelf en anderen ziek te maken.

Dit verhaal zal aan onze kinderen verteld mogen worden. Als we zelf onzeker zijn is het moeilijk kinderen gerust te stellen. Dan is de waarheid vertellen een beter idee.

Het is belangrijk dat ook een kind leert ontdekken dat er weinig echt zeker is in je leven en dat je dan toch verder kunt.

We zouden bijvoorbeeld kunnen zeggen:

“Het virus is er nog steeds en blijft mensen ziek maken. Maar we laten ons er niet onder krijgen. We gaan door met alles wat we echt moeten doen: zoals werken en naar school gaan. Maar we geven het virus zo min mogelijk ruimte, door goed onze handen te wassen, afstand te houden en vaker thuis te blijven. Er zullen desondanks mensen ziek worden. Daarom zijn we voorzichtig. En houden we goed in de gaten of we nog andere dingen kunnen doen om gezond te blijven. Samen gaat dat vast en zeker lukken!”


andere items binnen dit thema